viernes, 16 de octubre de 2015
Los fines de semana
Esos dos días que hacen que la semana acabe.
Odio acabar el instituto y hacer camino, llegar a mi caliente casa y esperar a que la semana quede en punto y aparte hasta el lunes, que acecha en silencio, distante pero sin irse del todo.
Odio el sábado en concreto, compartir tiempo con la gente, escuchar a los demás hablar, gritar. Odio tener tiempo libre, tiempo para mí, lo pierdo al instante y no sé dónde se ha ido. Entre palabras se va.
Los fines de semana no son para ir de fiesta, son para desear que el lunes llegue.
El lunes, martes, trece, miércoles, jueves, son buenos días. Tengo libertad dentro de mi rutina, ahí nadie me dice nada. Hago lo que tengo que hacer como quiero hacerlo.
Toda la vida queriendo ser libre... Y darte cuenta de que sólo puedes estar bien haciendo lo que todos. ¿Qué clase de vida es esa?
¿Que qué fiesta qué? No, no, lunes por favor.
Amo el lunes.
Amo las horas en que estoy fuera, veo a muertos vivientes andando haciéndolo todo sin saber por qué hasta que se van a otro lado, a sus casas dicen, a vivir. ¿Vivir?
Me lío otro.
Transparente.
No, que huelo.
Es miércoles, tardes libres.
Sigo liando.
¿Qué me toca?
No lo sé,
Pierdo el tiempo.
Jueves, viernes, y llego a casa y odio mucho.
Buenos días, tardes, y noches verdes de a y c, volver a lunes y que la semana vuele como tú, entre césped de calidad y guturales en tu lugar de descanso.
Que la vida os dé y hagáis algo con ello, suerte, suerte, no la necesito.
lunes, 31 de agosto de 2015
miércoles, 19 de agosto de 2015
Retrato de un mal rato.
Yo... Bueno. Quisiera que me quieras por siempre y mucho más, pero soy malo y me toca pagar el pato sin hablar, lo entiendo y lo comparto aunque no lo quiera hacer y por mucho que me queje es cierto que está en mi sien.
Tengo mil cagadas a mi espalda y ya me pesan pero por un beso tuyo levanto otras cosas, cielo.
De verdad que trato de sacar de mi interior el fervor por el licor y el dolor, pero sale en forma de corazón roto, y lo pego de nuevo con alcohol Loto...
En mi mente, claro está. Ni una gota de champán y ya, aunque no aguante más fumo mota pa calmar las ganas de probar la gota.
Y lo siento, yo, soy el causante de todos los problemas y aunque grite y te duela aguanta un poco nena que en breve esto se acaba y volaremos libres hacia un paisaje bueno y liso donde ser felices...
Donde ser felices...
martes, 2 de junio de 2015
Guitarra viva.
Tomando una curva peligrosa,
sin cinto de seguridad,
mis yemas palpan tus latidos,
ante estímulos sin controlar.
No hay horas cuando chocamos,
en un agujero nos encerramos,
en nosotros el mundo encontramos,
la vida agarrados más amena encontramos.
Tu pierna sobre la mía,
y tu mano en mi piel,
un pecho en mi boca,
ambos sonrisa de placer.
Salado en mi lengua,
apestamos a amor,
agitados respiramos,
pero la vida nos damos.
Nuestros labios se encuentran,
mi mano va al tesoro,
agarras firme el palo,
solos estamos locos.
Calores en pleno invierno,
bebiendo mucho en abril,
aguas fluyen fluyen,
fluyen fluyen aguas mil.
Más allá de lo físico,
almas se dan la mano,
ellas en pena así encuentran,
salvación de la condena.
Tomo el fruto del placer,
gritas mi nombre sin ton ni son,
¡que se entere todo el mundo y tomen el favor!,
se hace hoy el verdadero amor.
viernes, 24 de abril de 2015
Cançó de sang i lluita.
recolzats a unes pedres,
llum queia sobre els sostres,
nit arribava, les estrelles.
Mil metres damunt del mar,
la vida pasa sense mal,
els homes fan la guerra,
s'escolten crits, es veu sang.
Rierol d'aigua bruta,
quanta sang més portaràs?
No hi ha més espai per cossos,
un delta fatal s'ha format.
Caigut el negre al cel,
bombetes de fons s'escolten,
son trets de mala gent,
acabant amb els nostres.
Cap dels presents sap actuar,
ni volen lluitar per causes perdudes,
tot l'estirp es perdrà,
i no haurem ni acabat els postres.
Rierol d'aigua bruta,
quanta sang més portaràs?
No hi ha més espai per cossos,
un delta fatal s'ha format.
Ells ja pujen la muntanya,
les valls ja han tancat,
els pobles arrasat,
y buscant ens estan.
Coves llargues i fosques,
amb moltes restes mortals,
ens cobreixen de nou,
de la mort del nostres germans.
Rierol d'aigua bruta,
quanta sang més portaràs?
No hi ha més espai per cossos,
un delta fatal s'ha format.
L'història es repeteix,
i ens tornem a amagar,
hi arribarà el dia,
que puguem lluitar?
miércoles, 1 de abril de 2015
Arcoíris.
tras la buena cara ante respuestas arduas,
escondo un rostro rasgado,
que busca cariño entre tus púas.
Sangro a veces por ti,
no busco pago alguno
mas que el de tu sonrisa gracias a mí,
y de tu felicidad un pequeño auguro.
Noticias de otro vienen aquí,
para tu corazón partido como un herrero hago escudo,
y luchas de nuevo a morir,
mientras desde lejos rezo oscuro.
No pretendo más que a ti,
sin ganas de apartarte de tu senda,
sin busca alguna de ayuda,
herramientas para conquistarte forjo a tientas.
martes, 24 de marzo de 2015
Madrugada de letargo.
Creo que había dormido algo menos de una hora y media, y no podía pegar ojo de nuevo. No es que quisiera, pero por pasar el rato, ¿sabéis?
Lo que de verdad no quería era pensar, darle vueltas a todo, otra vez, como si no hubiera un mañana.
Lo peor era que sabía que lo iba a hacer, pero quizá podía evitarlo durante un tiempo. Eso me recordaba a ella.
Era imposible evitar verla, pero quizá sí una hora, dos, ocho... Lo máximo posible era lo correcto.
Sí, no podía ser de otra forma.
"Ya me parezco a mi padre", pensé en ese momento. El cabrón fumaba ya a estas horas.
Saco un Winston, lo enciendo, lo dejo apoyado en la mesa, y veo como se consume.
A los dos minutos ya tengo la ultima calada preparada, y le doy caña.
Toso. No sé fumar, pero lo necesito.
Y recuerdo que estoy en casa.
Seguidamente me pego un tiro mental. "Podría haber sido de verdad", pienso. Pero nunca es de verdad. Nunca se cumple lo que quiero. Qué asco.
La verdad es que estaba decepcionado, decepcionado conmigo mismo.
Decepcionado conmigo mismo por el daño que me hacía, lo poco que me preocupaba, y lo mucho que lo disfrutaba.
Y pillé otro Winston.
sábado, 28 de febrero de 2015
Su única elección.
Andando despreocupadamente, o aparentando al menos un distanciamiento de la realidad, seguía avanzando por un camino que por fin él solo había elegido.
Salpicándole y zarandeándole, por su propio peso, querían tumbar a nuestro héroe. Pero nunca quiso ser vencido. Nadie le había dado la posibilidad de elegir qué hacer durante muchos años, hasta ese momento.
Él se dio cuenta de que nunca fue él, era un poco de todo lo que querían que fuese. No lo pudo soportar.
Anduvo un poco más, y cayó exactamente igual que todas las decepciones de las que se había percatado,.
Y al fin él pudo elegir.
martes, 17 de febrero de 2015
Guille -> Andrés.
perdiendo el tiempo entre vicios y bebidas,
que te has tragado el orgullo y acabado con las sobras,
que has roto barreras con los puños, ¿y te asombras?
Me han dicho que has superado cada vez que te has caído,
que has roto el hielo de nuevo y has vivido, has vivido.
No creo que seas tonto, ni mucho menos un devoto,
el amor no te ha tratado, acaba con él, no seas tarado.
Vas de duro y te marginas, cura ya tus heridas.
mañana igual no estás, no vayas ahora a marchar...
martes, 10 de febrero de 2015
tú y yo ya en la cama,
que nos den las campanadas,
y despertarme en tu sien.
y abrazarte por la noche,
y besarte sin querer,
y tocar tus duros senos,
y de tu pelo no volver.
Una manta cae al suelo,
y el vapor de los poros sale,
y el sudor de tu cuerpo,
y deja que el amor inhale.
Y una mano firme cae,
impulso, espalda, en la tuya,
muerdo pezón, pierdo uñas,
salvaje cuerpo,
en el bosque quiero que huyas.